Doymamış bir çözelti, belirli bir sıcaklıkta daha fazla çözünen maddeyi çözebilir. Suya bir kaşık şeker ekleyin ve karıştırın. Çözünür. Bir kaşık daha ekleyin. O da çözünür. Çözelti doymamıştır. Şeker dibe çökmeye başlayana kadar eklemeye devam edin. O zaman çözelti doymuş olur. O sıcaklıkta daha fazla çözünen madde tutamaz.

Çözünürlük sıcaklığa bağlıdır. Çoğu katı madde sıcak suda daha iyi çözünür. Gazlar ise soğuk suda daha iyi çözünür. Bu yüzden sıcak bir soda soğuk bir sodaya göre daha çabuk gazı kaçar. Bir sıcaklıkta doymuş bir çözelti soğutulduğunda aşırı doymuş hale gelir. Aşırı doymuş bir çözelti, olması gerekenden daha fazla çözünen madde içerir. İçine bir tohum kristali atın ve fazla çözünen madde çökelerek dışarı atılır.

Çözüm türleri

• Doymamış: daha fazla çözünen madde çözünebilir.
• Doymuş: Artık çözünen madde çözünemez.
• Aşırı doymuş: Doygunluktan daha fazla çözünen madde içerir, kararsızdır.
• Konsantre: yüksek çözücü-çözünen oranı.
• Seyreltik: düşük çözünen-çözücü oranı.

Konsantrasyon ve doygunluk farklı kavramlardır. Çözünürlüğü yüksekse konsantre bir çözelti doymamış olabilir. Çözünürlüğü düşükse seyreltik bir çözelti doymuş olabilir. Kalsiyum sülfat sadece az çözünür. Bir litre suya bir çay kaşığı eklemek suyu doyurabilir. Sodyum klorür ise çok çözünür. Bir litre suya bir bardak eklemek yine de doymamış olabilir. Doygunluk bir sınırdır. Konsantrasyon ise bir ölçüdür. İkisini karıştırmak laboratuvarda hatalara yol açar. Bir kimyager bir çözeltinin doymamış olduğunu söylediğinde, sınırına ulaşmadığını kasteder. Daha fazla çözünen madde çözünecektir. Hepsi bu.