Roztwór nienasycony może rozpuścić jeszcze więcej substancji rozpuszczonej w danej temperaturze. Dodaj łyżeczkę cukru do wody i zamieszaj. Rozpuści się. Dodaj kolejną. Rozpuści się. Roztwór jest nienasycony. Kontynuuj dodawanie, aż cukier zacznie gromadzić się na dnie. Wtedy roztwór jest nasycony. W tej temperaturze nie może już pomieścić więcej.

Rozpuszczalność zależy od temperatury. Większość ciał stałych rozpuszcza się lepiej w gorącej wodzie. Gazy rozpuszczają się lepiej w zimnej wodzie. Dlatego ciepły napój gazowany szybciej traci gaz niż zimny. Roztwór nasycony w jednej temperaturze staje się przesycony po schłodzeniu. Roztwór przesycony zawiera więcej substancji rozpuszczonej niż powinien. Wrzuć kryształ zarodkowy, a nadmiar substancji rozpuszczonej rozpuści się.

Typy rozwiązań

• Nienasycone: można rozpuścić więcej substancji rozpuszczonych.
• Nasycony: nie można już rozpuścić żadnej substancji.
• Przesycony: więcej substancji rozpuszczonej niż nasyconej, niestabilny.
• Koncentrat: wysoki stosunek substancji rozpuszczonej do rozpuszczalnika.
• Rozcieńczony: niski stosunek substancji rozpuszczonej do rozpuszczalnika.

Stężenie i nasycenie to dwie różne rzeczy. Roztwór stężony może być nienasycony, jeśli jego rozpuszczalność jest wysoka. Rozcieńczony roztwór może być nasycony, jeśli jego rozpuszczalność jest niska. Siarczan wapnia jest tylko słabo rozpuszczalny. Łyżeczka do herbaty w litrze wody może go nasycić. Chlorek sodu jest wysoce rozpuszczalny. Szklanka w litrze wody może nadal być nienasycona. Nasycenie to granica. Stężenie to miara. Mylenie tych dwóch pojęć prowadzi do błędów w laboratorium. Kiedy chemik mówi, że roztwór jest nienasycony, ma na myśli, że nie osiągnął on swojej granicy. Rozpuści się więcej substancji rozpuszczonej. To wszystko.