Yakıt enjeksiyon sistemi, yakıtı motorun yanma odasına veya emme portuna püskürtür. Daha hassas, daha verimli ve daha temiz olduğu için karbüratörün yerini almıştır. Bir bilgisayar, hava akışına, motor devrine, sıcaklığa ve oksijen sensörü okumalarına bağlı olarak yakıt miktarını ayarlayarak enjektörleri kontrol eder. Sonuç olarak daha iyi yakıt ekonomisi, daha düşük emisyonlar ve daha fazla güç elde edilir.

Çeşitli tipleri vardır. Port yakıt enjeksiyonu, yakıtı emme portuna püskürtür ve burada hava ile karışarak silindire girer. Direkt enjeksiyon ise yakıtı doğrudan silindire püskürtür; bu da daha hassas kontrol ve daha yüksek sıkıştırma oranları sağlar. Common-rail dizel enjeksiyonu, daha temiz yanma için dizel yakıtı atomize etmek amacıyla çok yüksek basınç kullanır. Her tipin avantajları vardır ve farklı uygulamalarda kullanılır.

Yakıt enjektörleri hassas bileşenlerdir. İnce bir sis püskürtmesi gereken minik nozullara sahiptirler. Zamanla biriken tortular, düzensiz rölantiye, ateşleme sorunlarına ve yakıt tüketiminin artmasına neden olabilir. Yakıt katkı maddeleri ve profesyonel temizlik yardımcı olabilir, ancak sonunda enjektörlerin değiştirilmesi gerekebilir. Direkt enjeksiyonlu motorlar, yakıt artık emme valflerini temizlemediği için bu valflerde karbon birikimine daha yatkındır.

Yakıt enjeksiyonu ilk olarak uçak motorlarında ve yarış arabalarında kullanıldı, 1980'lerde ise seri üretim otomobillere yayıldı. 1990'lara gelindiğinde, karbüratörlerin yerini neredeyse tamamen almıştı. Modern motorları daha temiz ve verimli hale getiren temel teknolojilerden biridir.