Radyokarbon tarihleme yöntemi, organik kalıntıların yaşını belirlemek için karbon-14'ün bozunmasını ölçer. Canlılar atmosferden karbon emerler, bu da çok az miktarda radyoaktif karbon-14 içerir. Öldüklerinde, bu karbon bilinen bir oranda bozunmaya başlar. Bilim insanları, ne kadarının kaldığını ölçerek organizmanın ne kadar zaman önce öldüğünü hesaplayabilirler. Willard Libby bu yöntemi 1940'ların sonlarında geliştirmiş ve 1960 yılında Nobel Ödülü kazanmıştır.

Bu teknik yaklaşık 50.000 yıl öncesine kadar olan malzemelerde işe yarar. Kemik, odun, kömür, kabuk ve turba yaygın örneklerdir. Kirlenme sürekli bir sorundur. Tek bir parmak izi veya bir damla koruyucu madde sonuçları bozabilir. Atmosferdeki karbon-14 seviyeleri zaman içinde değiştiği için kalibrasyon da gereklidir. Ham tarihleri ​​düzeltmek için ağaç halkası dizileri ve diğer veriler kullanılır.

Neler yapabilir ve neler yapamaz?

• Hurma, taş veya metal değil, organik malzemelerden yapılır.
• Yaklaşık 50.000 yıla kadar etkili.
• Bilinen standartlara göre kalibrasyon gerektirir.
• Kirlenme, önemli bir hata kaynağıdır.

Radyokarbon tarihleme yöntemi arkeolojiyi dönüştürdü. Göreceli sıralamaları mutlak kronolojilere çevirdi ve araştırmacıları tarih öncesi dönemin hızı hakkındaki birçok önceki varsayımdan vazgeçmeye zorladı.