Mikroiklim, çevredeki bölgeden farklı olan küçük bir alanın iklimidir. Güneye bakan bir duvar, bir yamacın dibindeki donmuş bir alan, bir gölün yanındaki üzüm bağları veya bir şehir çatısı, kendine özgü koşullara sahiptir.

Üreticiler mikro iklimlerden bilinçli olarak yararlanırlar. Serin bölgelerde, güney yamaç, açık alanda ölecek olan incir veya şeftalileri taşıyabilir. Sıcak bölgelerde ise kuzey yamaç veya gölge veren bir ağaç, marulun çiçek açmasını engelleyebilir. Bağlar, bilindiği gibi, bulundukları yere özgüdür: iki bitişik parsel arasındaki fark, şarapta kendini gösterebilir.

Mikro iklimi ne oluşturur?

• Topografya: Eğimler soğuk havayı dışarı atar, çukurlar ise toplar.
• Su: Göller ve nehirler, ılıman sıcaklık
• Yapılar: Duvarlar, çitler ve binalar rüzgarı engeller ve ısıyı yansıtır.
• Toprak örtüsü: Çıplak toprak, malçlanmış veya bitki örtüsüyle kaplı topraktan daha hızlı ısınır.

Don, klasik bir mikroiklim problemidir. Soğuk hava su gibi yamaçlardan aşağı kayar ve alçak noktalarda birikir; bu nedenle meyve yetiştiricileri yamaçlara dikim yapar ve çukurlardan kaçınırlar. Çiftlik evindeki bir termometre, tarlanın dibindeki bir termometreden birkaç derece daha yüksek sıcaklık gösterebilir.