Arıcılık, öncelikle Apis cinsine ait, özellikle batı bal arısı (Apis mellifera) ve doğu bal arısı (Apis cerana) türlerinin bilimsel olarak yetiştirilmesi ve yönetimidir. Bu uygulama en az 4500 yıl öncesine dayanmaktadır ve arıların kil silindirlerde tutulduğu ve balın adaklarda ve ilaçlarda kullanıldığı antik Mısır'dan kanıtlar mevcuttur. Geleneksel bal avcılığı daha sonra sabit petekli kovanlara yerini bırakmış ve 1851'de Lorenzo Langstroth, petekleri tahrip etmeden incelemeye olanak tanıyan hareketli çerçeveli kovanı patentleyerek arıcılıkta devrim yaratmıştır. Diğer önemli kilometre taşları arasında 1865'te Franz Hruschka tarafından bal süzme makinesinin ve dumanlama cihazının icadı yer almaktadır. Modern arıcılık, koloni beslenmesi, kraliçe arı yetiştiriciliği, hastalık ve parazit yönetimi (özellikle Varroa destructor), tozlaşma sözleşmeleri ve bal, balmumu, propolis ve arı sütü üretimini kapsamaktadır. Arıcılar, koloni çökme sendromu, pestisit maruziyeti, habitat kaybı ve iklim değişkenliği gibi giderek artan zorluklarla karşı karşıya. Arıcılık, küresel gıda güvenliğine önemli katkı sağlıyor; zira mahsul üretiminin yaklaşık üçte biri hayvan tozlaşmasına bağlı.