Tarım işletmeciliği, çiftçiliği ve tarımsal ürünleri destekleyen, tedarik eden, işleyen ve dağıtan endüstrileri kapsayan tüm ticari sektörü ifade eder. Bu terim, 1957 yılında Harvard ekonomistleri John H. Davis ve Ray A. Goldberg tarafından "Tarım İşletmeciliği Kavramı" adlı kitaplarında ortaya atılmış ve tarım malzemelerinin üretimi ve dağıtımı, çiftlikteki üretim ve tarım ürünlerinin ve yan ürünlerinin depolanması, işlenmesi ve dağıtımıyla ilgili tüm işlemlerin toplamı olarak tanımlanmıştır. Bu kavram, modern gıda üretiminin sadece çiftliklerle sınırlı olmadığını, tohum ve kimyasal şirketlerini, makine üreticilerini, finansörleri, nakliyecileri, işleyicileri, toptancıları, perakendecileri ve pazarlamacıları da içerdiğini kabul eder. Gelişmiş ekonomilerde, Cargill, Archer-Daniels-Midland, Bayer ve John Deere gibi tarım işletmeciliği devleri, değer zincirinin birçok aşamasında faaliyet göstermektedir. Eleştirmenler, tarım sektöründeki birleşmelerin çiftçilerin pazarlık gücünü azalttığını, tohum çeşitliliğini daralttığını ve çevresel olumsuzluklara katkıda bulunduğunu savunurken, destekçiler verimlilik kazanımlarını, gıda güvenliğini ve teknolojik yenilikleri vurguluyor. Bu alan, tarım ekonomisi çerçevesinde inceleniyor ve giderek küresel ticaret anlaşmaları, sürdürülebilirlik standartları ve tedarik zinciri dijitalleşmesiyle şekilleniyor.