Egzoszkielet to noszona na ciele, robotyczna rama, która zwiększa siłę i mobilność człowieka. Jest mocowana do ciała i zapewnia wspomaganie stawów. Niektóre z nich pomagają pracownikom fabryk podnosić ciężkie przedmioty. Inne pomagają osobom z urazami rdzenia kręgowego chodzić. Ta sama technologia służy zarówno celom przemysłowym, jak i medycznym.

Wczesne egzoszkielety były nieporęczne i mocowane na uwięzi. Nowoczesne wersje wykorzystują lekkie włókno węglowe, silniki bezszczotkowe i baterie litowe. Systemy ReWalk i Ekso Bionics pozwalają osobom sparaliżowanym stać i chodzić. Przemysłowe egzoszkielety firm takich jak Hilti i Ottobock zmniejszają obciążenie pracowników, którzy przez cały dzień podnoszą ciężary i sięgają ponad głowę.

Kategorie egzoszkieletów

• Pasywne: sprężyny i przeciwwagi, brak zasilania.
• Aktywne: silniki i akumulatory, wspomaganie elektryczne.
• Górna część ciała: ramiona, ręce, podparcie pleców.
• Dolna część ciała: biodra, kolana, kostki, pomoce do chodzenia.
• Pełny korpus: zintegrowany kombinezon, badania i wojsko.

Wyzwaniem jest wyczucie komfortu i intencji. Egzoszkielet musi wiedzieć, kiedy użytkownik chce się poruszyć i jak bardzo mu pomóc. Zbyt mała pomoc jest bezużyteczna. Zbyt duża – utrudnia ruch użytkownikowi. Pomagają czujniki w stawach i czujniki nacisku we wkładce. Pomaga również uczenie maszynowe, które dostosowuje się do chodu użytkownika. Egzoszkielety nie są jeszcze tak powszechne, jak obiecywały powieści science fiction, ale znajdują realne nisze w rehabilitacji, logistyce i budownictwie. Technologia działa. Pozostałymi problemami są waga, koszt i żywotność baterii.