Oyma veya dökme bir figür, bir tapınakta durur ve adaklar ile duaları kabul eder. Bu figür, ibadet edenler tarafından bir tanrı veya bir tanrının meskeni olarak kabul edildiğinde put haline gelir. Bu uygulama eski ve yaygındır.

Putlar, ibadete somut bir odak noktası kazandırır ve görünmez olanı somut hale getirir. Tek tanrılı geleneklerdeki eleştirmenler, putperestliği yaratıcının yaratılan şeylerle karıştırılması olarak kınarlar. Görüntü kullanımını savunanlar, görüntünün temsil ettiği şeye duyulan saygı ile maddi nesnenin kendisine tapınma arasında ayrım yaparlar. Bu tartışma, sırasıyla ikonoklazm ve ikonlara tapınmayı ortaya çıkarmıştır.

Dini öğretmenler, somut heykellerin ötesinde, zenginliği, gücü veya ideolojiyi işlevsel putlar olarak görmeye karşı uyarıda bulunurlar. Bu nedenle terim, fiziksel nesnelerden nihai bağlılık verilen herhangi bir sonlu gerçekliğe kadar genişler. Fiziksel putlar, Asya, Afrika ve diğer yerlerdeki birçok yaşayan gelenekte merkezi bir öneme sahiptir.

Bir put, aksi takdirde dağınık kalabilecek olan bağlılığı bir araya toplar.