Rzeźbiona lub odlewana figurka stoi w kapliczce i przyjmuje ofiary oraz modlitwy. Figurka ta jest bożkiem, gdy wierni traktują ją jak bóstwo lub jako siedzibę bóstwa. Praktyka ta jest starożytna i powszechna.

Idole nadają konkretny wymiar oddaniu i czynią to, co niewidzialne, namacalnym. Krytycy tradycji monoteistycznych potępiają bałwochwalstwo jako mylenie stwórcy z rzeczami stworzonymi. Obrońcy używania wizerunków rozróżniają między czcią dla tego, co wizerunek przedstawia, a kultem samego przedmiotu materialnego. Debata ta doprowadziła do ikonoklazmu i kultu ikon.

Poza dosłownymi posągami, nauczyciele religijni ostrzegają przed traktowaniem bogactwa, władzy czy ideologii jako funkcjonalnych bożków. Pojęcie to rozszerza się zatem od przedmiotów fizycznych do każdej skończonej rzeczywistości, której należy się absolutna wierność. Fizyczne bożki pozostają centralnym punktem wielu żywych tradycji Azji, Afryki i innych miejsc.

Bożek skupia w sobie oddanie, które w innym przypadku mogłoby pozostać rozproszone.