Een gebeeldhouwd of gegoten beeld staat in een schrijn en ontvangt offers en gebeden. Dat beeld is een afgodsbeeld wanneer gelovigen het beschouwen als een godheid of als de woonplaats van een godheid. Deze praktijk is oud en wijdverbreid.

Afgoden geven concrete focus aan devotie en maken het onzichtbare tastbaar. Critici binnen monotheïstische tradities veroordelen afgoderij als een verwarring van de schepper met de schepping. Verdedigers van het gebruik van beelden maken onderscheid tussen eerbied voor wat het beeld voorstelt en de verering van het materiële object zelf. Dit debat heeft op zijn beurt geleid tot iconoclasme en iconenverering.

Naast letterlijke beelden waarschuwen religieuze leraren ervoor om rijkdom, macht of ideologie als functionele afgoden te beschouwen. De term wordt daarmee uitgebreid van fysieke objecten naar elke eindige realiteit waaraan uiteindelijk trouw wordt betoond. Fysieke afgoden blijven een centrale rol spelen in veel levende tradities in Azië, Afrika en elders.

Een afgodsbeeld bundelt toewijding die anders wellicht verspreid zou blijven.