Socjalizacja pierwotna ma miejsce w dzieciństwie, w rodzinie. Socjalizacja wtórna ma miejsce później, poprzez instytucje i rówieśników. Jest to proces uczenia się norm i zachowań właściwych dla określonych ról i kontekstów: jak postępować w pracy, w szkole, we wspólnocie religijnej lub w nowym kraju.

Socjalizacja wtórna jest mniej intensywna niż socjalizacja pierwotna. Nie kształtuje ona tak głęboko podstawowej osobowości. Jest jednak niezbędna do funkcjonowania w złożonym społeczeństwie. Dziecko uczy się języka w domu. Młody dorosły uczy się żargonu zawodowego w pracy.

Agenci socjalizacji wtórnej

• Szkoły: normy akademickie i kultura rówieśnicza
• Miejsca pracy: role i hierarchie zawodowe
• Grupy rówieśnicze: styl, slang i umiejętności społeczne
• Media: poglądy polityczne i zwyczaje konsumenckie
• Instytucje religijne: kodeksy moralne i rytuały

Socjalizacja wtórna może być resocjalizacją, gdy wiąże się z gwałtownym zerwaniem z przeszłością. Wstąpienie do wojska, więzienia czy klasztoru wymaga oduczenia się starych ról i nauczenia się nowych. Instytucje totalne, jak nazwał je Goffman, kontrolują wszystkie aspekty życia, aby przekształcić siebie.