Primaire socialisatie vindt plaats in de kindertijd, binnen het gezin. Secundaire socialisatie vindt later plaats, via instellingen en leeftijdsgenoten. Het is het proces waarbij men de normen en gedragingen leert die passen bij specifieke rollen en contexten: hoe men zich moet gedragen op het werk, in de klas, in een religieuze gemeenschap of in een nieuw land.

Secundaire socialisatie is minder intensief dan primaire socialisatie. Het vormt de basispersoonlijkheid niet zo diepgaand. Maar het is essentieel om te functioneren in een complexe samenleving. Een kind leert taal thuis. Een jongvolwassene leert vakjargon op het werk.

Agenten van secundaire socialisatie

• Scholen: academische normen en de cultuur onder leeftijdsgenoten
• Werkplekken: professionele rollen en hiërarchieën
• Peer groups: stijl, slang en sociale vaardigheden
• Media: politieke opvattingen en consumentengewoonten
• Religieuze instellingen: morele codes en rituelen

Secundaire socialisatie kan resocialisatie zijn wanneer er sprake is van een abrupte breuk met het verleden. Toetreding tot het leger, de gevangenis of een klooster vereist het afleren van oude rollen en het aanleren van nieuwe. Totale instituties, zoals Goffman ze noemde, controleren alle aspecten van het leven om het zelf te hervormen.