Funkcjonalizm postrzega społeczeństwo jako system połączonych ze sobą części, z których każda przyczynia się do stabilności całości. Rodzina, edukacja, gospodarka, rząd i religia są jak organy w ciele. Pełnią funkcje, które podtrzymują społeczeństwo przy życiu. Kiedy jedna część się zmienia, inne muszą się dostosować.

Talcott Parsons i Robert Merton ukształtowali tę teorię w połowie XX wieku. Merton rozróżnił funkcje jawne (zamierzone i oczywiste) od funkcji utajonych (niezamierzonych i ukrytych). Jawną funkcją studiów wyższych jest edukacja. Funkcją utajoną jest znalezienie współmałżonka. Dysfunkcje to konsekwencje, które podważają stabilność.

Kluczowe koncepcje

• Struktura społeczna: wzorce relacji i instytucji
• Funkcje manifestu: zamierzone rezultaty
• Funkcje ukryte: niezamierzone rezultaty
• Dysfunkcje: destrukcyjne skutki

Funkcjonalizm stracił na popularności w latach 60. i 70. XX wieku. Krytycy twierdzili, że usprawiedliwia on status quo, ignorując władzę i konflikt. Od tego czasu został on zrewidowany, ale jego sedno pozostało niezmienne: instytucje społeczne są współzależne, a zmiany w jednej z nich oddziałują na pozostałe.