Tatuaże kiedyś były dewiacyjne. Teraz są powszechne. Dewiacja odnosi się do zachowania, które narusza normy społeczne, ale normy te się zmieniają. To, co jedno pokolenie nazywa dewiacją, następne nazywa normą. Socjologowie nie oceniają, czy dany czyn jest z natury zły. Pytają, jak i dlaczego pewne czyny zostają uznane za dewiacyjne i kto ma prawo je przypisywać.

Emile Durkheim argumentował, że dewiacja ma charakter funkcjonalny. Wyznacza granice moralne, wzmacnia solidarność grupową i może zapoczątkować zmiany społeczne. Teoretycy konfliktu koncentrują się na władzy: prawa i normy często chronią interesy grup dominujących. Teoria etykietowania, związana z Howardem Beckerem, głosi, że dewiacja nie jest cechą czynu, lecz konsekwencją reakcji innych.

Przykłady w różnych kategoriach

• Odchylenie formalne: przestępstwo, karane przez prawo
• Nieformalne odchylenie: niegrzeczność, przerwanie kolejki
• Dewiacja bez ofiar: niekonwencjonalny ubiór lub styl życia
• Innowacyjne odchylenie: obywatelskie nieposłuszeństwo, sygnalizowanie nieprawidłowości

Nie każde odchylenie jest negatywne. Artyści, reformatorzy i przedsiębiorcy często łamią normy, aby stworzyć coś nowego.