Społeczność uznaje pewne osoby za upoważnionych posłańców woli Bożej. Osoby te są prorokami. Przemawiają z autorytetem, który rzekomo przewyższa zwykłą władzę polityczną czy kapłańską.

Klasyczni prorocy w Izraelu stawiali czoła królom, interpretowali historyczne kryzysy i podtrzymywali przy życiu wymagania przymierza. Inne religie czczą proroków, którzy założyciele lub reformatorzy Kościoła. Powołanie prorockie często wiąże się z osobistymi kosztami, w tym z odrzuceniem i cierpieniem. Kryteria uznania obejmują wierność wcześniejszemu objawieniu i owocom przesłania.

Prorocy mogą być postaciami pisanymi, których słowa są zachowane, lub postaciami ustnymi, znanymi z tradycji. Ich dziedzictwo kształtuje etykę, politykę i nadzieję. Współczesne życie religijne wciąż odwołuje się do świadectwa prorockiego, gdy kwestionuje samozadowolenie lub niesprawiedliwość.

Autorytet proroka opiera się na twierdzeniu, że brał udział w boskiej radzie.