Een gemeenschap erkent bepaalde personen als geautoriseerde boodschappers van de goddelijke wil. Deze personen zijn profeten. Zij spreken met een autoriteit die pretendeert de gewone politieke of priesterlijke macht te overstijgen.

Klassieke profeten in Israël confronteerden koningen, interpreteerden historische crises en hielden de eisen van het verbond levend. Andere religies eren stichtende of hervormende profeten. De profetische roeping brengt vaak persoonlijke offers met zich mee, waaronder afwijzing en lijden. Criteria voor erkenning zijn onder meer trouw aan eerdere openbaringen en de vrucht van de boodschap.

Profeten kunnen geschreven figuren zijn wier woorden bewaard zijn gebleven, of mondelinge figuren die via overlevering bekend zijn. Hun nalatenschap geeft vorm aan ethiek, politiek en hoop. Het hedendaagse religieuze leven doet nog steeds een beroep op profetisch getuigenis wanneer het zelfgenoegzaamheid of onrecht aan de kaak stelt.

Het gezag van een profeet berust op de bewering dat hij in de goddelijke raad heeft gezeten.