Szariat to droga. W islamie jest to kompleksowe przewodnictwo, jakie Bóg dał człowiekowi w życiu, wywodzące się przede wszystkim z Koranu i Sunny – zapisanych słów i czynów Proroka Mahometa. Obejmuje ono kult, relacje rodzinne, stosunki handlowe, kary i etykę osobistą.

Przez wieki uczeni rozwijali naukę jurysprudencji, fiqh, aby wyciągać orzeczenia ze źródeł. Wyłoniły się cztery główne szkoły sunnickie i kilka podejść szyickich, różniących się metodami rozumowania i konkretnymi osądami, ale opartych na tych samych tekstach założycielskich. Nie każda reguła jest równie pewna; niektóre opierają się na jasnych tekstach, inne na analogii lub konsensusie uczonych. Ideałem jest życie zgodne z wolą boską, a nie jedynie z kodeksem kar.

W praktyce stosowanie szariatu różniło się diametralnie w zależności od czasu i miejsca. Klasyczne państwa islamskie administrowały nim za pośrednictwem sądów; współczesne państwa narodowe przyjęły go, dostosowały lub ograniczyły w różnym stopniu. Trwają debaty na temat jego związku z demokracją, prawami człowieka oraz statusem niemuzułmanów i kobiet. Dla wielu muzułmanów szariat pozostaje nie tyle programem politycznym, co osobistym i wspólnotowym ideałem wierności.

Mówiąc o szariacie, mówimy o całościowej wizji tego, jak życie powinno być uporządkowane pod rządami Boga.