De sharia is het pad. In de islam is het de alomvattende richtlijn die God heeft gegeven voor het menselijk leven, voornamelijk afgeleid van de Koran en de Sunnah – de vastgelegde woorden en daden van de profeet Mohammed. Het omvat aanbidding, familierelaties, commerciële transacties, strafrechtelijke sancties en persoonlijke ethiek.

Door de eeuwen heen hebben geleerden de rechtsgeleerdheid, fiqh, ontwikkeld om uitspraken af ​​te leiden uit de bronnen. Vier belangrijke soennitische scholen en verschillende sjiitische benaderingen ontstonden, die verschilden in redeneermethoden en specifieke oordelen, maar dezelfde fundamentele teksten deelden. Niet elke regel is even zeker; sommige berusten op duidelijke teksten, andere op analogie of wetenschappelijke consensus. Het ideaal is een leven in overeenstemming met de goddelijke wil, niet slechts een wetboek van straffen.

In de praktijk is de toepassing van de sharia enorm gevarieerd door de tijd heen en per plaats. Klassieke islamitische staten pasten de sharia toe via rechtbanken; moderne natiestaten hebben de sharia in verschillende mate overgenomen, aangepast of beperkt. Er wordt nog steeds gedebatteerd over de relatie tussen de sharia en democratie, mensenrechten en de status van niet-moslims en vrouwen. Voor veel moslims blijft de sharia minder een politiek programma dan een persoonlijk en gemeenschappelijk ideaal van trouw.

Spreken over de sharia betekent spreken over een complete visie op hoe het leven onder Gods leiding geordend zou moeten zijn.