Krótka, prosta historia może nieść morał lub naukę duchową. Przypowieść to właśnie taki rodzaj narracji. Postacie i wydarzenia są proste; znaczenie ma być odniesione do życia słuchacza. Przypowieści Jezusa z Nowego Testamentu są najbardziej znanymi przykładami w kulturze zachodniej, ale forma ta występuje w wielu tradycjach religijnych i filozoficznych.

Przypowieści różnią się od bajek tym, że zazwyczaj przedstawiają postaci ludzkie, a nie mówiące zwierzęta, a od alegorii tym, że zazwyczaj skupiają się na jednym głównym punkcie, a nie na szczegółowym systemie powiązań. Siła przypowieści tkwi w jej konkretności: codzienna sytuacja staje się nośnikiem wglądu. Słuchacze są zachęcani do odnalezienia się w opowieści i wyciągnięcia wniosków.

Ponieważ lekcja jest osadzona w rzeczywistości, a nie wyrażona wprost, przypowieści mogą prowokować do refleksji, a nie tylko do akceptacji. Dobrze znoszą też zmiany w czasie i kulturze, gdy centralna sytuacja pozostaje rozpoznawalna. Pisarze i nauczyciele wciąż wymyślają nowe przypowieści, gdy chcą przekazać naukę etyczną lub duchową za pomocą narracji, a nie abstrakcyjnej argumentacji.