Een kort, eenvoudig verhaal kan een morele of spirituele les overbrengen. Een parabel is zo'n verhaal. De personages en gebeurtenissen zijn simpel; de betekenis is bedoeld om door de luisteraar op zijn eigen leven te worden toegepast. De parabels van Jezus in het Nieuwe Testament zijn de bekendste voorbeelden in de westerse cultuur, maar de vorm bestaat in vele religieuze en filosofische tradities.

Parabels verschillen van fabels doordat ze meestal menselijke personages bevatten in plaats van sprekende dieren, en van allegorieën doordat ze doorgaans één hoofdgedachte uitdragen in plaats van een gedetailleerd systeem van overeenkomsten. De kracht van een parabel schuilt in de concreetheid ervan: een alledaagse situatie wordt het middel voor inzicht. Luisteraars worden uitgenodigd zichzelf in het verhaal te herkennen en de implicaties ervan te trekken.

Omdat de les erin verweven is in plaats van expliciet vermeld, kunnen parabels aanzetten tot reflectie in plaats van louter instemming. Ze zijn bovendien tijdloos en cultureel relevant, zolang de centrale situatie herkenbaar blijft. Schrijvers en docenten blijven nieuwe parabels bedenken wanneer ze ethische of spirituele lessen willen overbrengen via een verhaal in plaats van via abstracte argumenten.