Zegar, który kiedyś wydawał się głośny, po godzinie znika w tle. Habituacja to osłabienie reakcji na powtarzający się, nieszkodliwy bodziec. To jedna z najprostszych form uczenia się.

Habituacja pozwala organizmom ignorować przewidywalne, nieinformacyjne zdarzenia i koncentrować uwagę na nowościach lub zmianach. Jest ona specyficzna dla bodźca; niewielka zmiana może przywrócić reakcję (dehabitacja). Niemowlęta wykazują przyzwyczajenie do powtarzających się wzorców wizualnych, co otwiera im drzwi do wczesnej percepcji i pamięci. U dorosłych habituacja przejawia się w adaptacji sensorycznej, zmniejszeniu reakcji na bodźce i zaniku reakcji emocjonalnych na znane stresory.

Naukowcy wykorzystują paradygmaty habituacji do badania uwagi, uczenia się i niektórych stanów klinicznych. Brak habituacji może sprawić, że dana osoba poczuje się przytłoczona zwykłą stymulacją. Proces ten pokazuje, że nawet na najbardziej podstawowym poziomie układ nerwowy filtruje doświadczenia według ich istotności.

To, czego przestajemy zauważać, uwalnia przestrzeń dla tego, co wciąż ma znaczenie.