Zachowanie staje się bardziej lub mniej prawdopodobne ze względu na swoje konsekwencje lub ze względu na powiązanie z istotnymi wydarzeniami. Warunkowanie to szeroki proces uczenia się. Obejmuje on zarówno formy klasyczne, jak i instrumentalne.

W warunkowaniu klasycznym bodźce zyskują moc wywoływania reakcji. W warunkowaniu instrumentalnym zachowania są wzmacniane przez czynniki wzmacniające lub osłabiane przez czynniki karzące. Oba te czynniki działają w ciągu całego życia: zapach kawy rozpoczynający poranną rutynę, uśmiech na powitanie, który nagradza pierwsze słowa dziecka, ominięte skrzyżowanie, na którym kiedyś doszło do wypadku.

Zasady warunkowania leżą u podstaw terapii behawioralnych, tresury zwierząt, zarządzania klasą i programów zmiany nawyków. Pokazują one, że wiele z naszych działań jest kształtowanych przez prawidłowości występujące w środowisku, a nie przez świadome rozmyślania. Zrozumienie tych prawidłowości daje nam siłę do świadomej zmiany.

To, czego nauczyliśmy się poprzez warunkowanie, często można oduczyć się poprzez ponowne ułożenie tych samych okoliczności.