Klient, który uważa, że ​​„jestem niegodny miłości”, uczy się konfrontować tę myśl z rzeczywistymi dowodami i eksperymentować z nowymi zachowaniami. Terapia poznawczo-behawioralna, czyli CBT, koncentruje się na powiązaniach między myślami, uczuciami i działaniami.

Opracowana na podstawie prac Aarona Becka i Alberta Ellisa, terapia poznawczo-behawioralna (CBT) zakłada, że ​​zniekształcone myślenie podtrzymuje stres emocjonalny. Terapeuci uczą klientów rozpoznawania myśli automatycznych, oceniania ich trafności i generowania bardziej zrównoważonych alternatyw. Eksperymenty behawioralne i stopniowana ekspozycja zmniejszają unikanie. Sesje są ustrukturyzowane, zorientowane na cel i zazwyczaj ograniczone czasowo.

Silne dowody naukowe potwierdzają skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych, PTSD i wielu innych schorzeń. Terapia ta sprawdza się w formach indywidualnych, grupowych i cyfrowych. Krytycy zauważają, że może ona wydawać się nadmiernie racjonalna lub niewystarczająco angażująca w głębszą historię emocjonalną; dlatego wielu terapeutów integruje elementy z innych podejść. W najlepszym przypadku terapia poznawczo-behawioralna wyposaża pacjentów w umiejętności, z których mogą korzystać również po zakończeniu terapii.

• Koncentruje się na zmianie niepomocnych myśli i zachowań
• Ustrukturyzowane i zazwyczaj krótkoterminowe
• Silne wsparcie empiryczne dla wielu zaburzeń
• Uczy umiejętności, które klienci mogą stosować samodzielnie