Efekt rozłożenia w czasie to odkrycie, że rozproszona nauka lub ćwiczenia dają lepsze długoterminowe zapamiętywanie niż masowa nauka tego samego materiału. Rozłożenie sesji nauki w czasie jest skuteczniejsze niż wkuwanie.

Ebbinghaus zauważył tę zaletę ponad sto lat temu; późniejsze badania potwierdziły ją w szerokim zakresie materiałów, wieku i interwałów retencji. Odstępy czasowe zapewniają czas na konsolidację, zmniejszają zmęczenie i zapewniają wiele odrębnych kontekstów, które wzbogacają sygnały przywoływania. Optymalny interwał zależy od tego, jak długo informacja ma być zapamiętana: dłuższe interwały retencji korzystają z dłuższych odstępów czasowych.

Uczniowie, którzy powtarzają materiał przez kolejne dni, osiągają lepsze wyniki niż ci, którzy poświęcają tyle samo czasu na jedną sesję. Efekt ten dotyczy zarówno umiejętności motorycznych, jak i uczenia się werbalnego i koncepcyjnego. Pomimo swojej solidności, praktyka masowa pozostaje powszechna, ponieważ przynosi szybkie, krótkoterminowe korzyści, które dają poczucie satysfakcji, choć szybko zanikają.

Rozproszona nauka jest trwalsza od nauki skompresowanej.