Het spreidingseffect is de bevinding dat verspreid studeren of oefenen leidt tot een betere langetermijnretentie dan geconcentreerd studeren van dezelfde stof. Het spreiden van leersessies over een langere periode is effectiever dan stampen.

Ebbinghaus merkte dit voordeel al meer dan een eeuw geleden op; later onderzoek heeft het bevestigd voor een breed scala aan materialen, leeftijden en bewaartijden. Door de informatie met tussenpozen te presenteren, krijgt de informatie de tijd om te consolideren, wordt vermoeidheid verminderd en ontstaan ​​er meerdere, verschillende contexten die de geheugensteuntjes verrijken. De optimale tussenpoos hangt af van hoe lang de informatie bewaard moet blijven: langere bewaartijden hebben baat bij een grotere tussenpoos.

Leerlingen die de leerstof over meerdere dagen herhalen, presteren beter dan leerlingen die dezelfde totale tijd in één sessie besteden. Dit effect geldt zowel voor motorische vaardigheden als voor verbaal en conceptueel leren. Ondanks de effectiviteit blijft geconcentreerd oefenen gebruikelijk, omdat het snelle, kortetermijnwinst oplevert die bevredigend aanvoelt, ook al verdwijnt die winst snel weer.

Leren dat over een langere periode wordt verspreid, heeft een langer aanhoudend effect dan leren dat in een korte tijd geconcentreerd is.