Ostracyzm to celowe wykluczenie społeczne jednostki lub grupy. Bycie ignorowanym, wykluczonym lub odrzuconym przez innych wywołuje silną i często bolesną reakcję psychologiczną.

Badania laboratoryjne pokazują, że nawet krótkotrwałe, minimalne formy wykluczenia – takie jak wykluczenie z prostej gry w rzucanie piłką – powodują doniesienia o stresie, obniżonej samoocenie oraz obniżonym poczuciu przynależności i kontroli. Badania obrazowe mózgu wskazują, że doświadczenie to angażuje niektóre z tych samych obszarów neuronalnych, które odpowiadają za ból fizyczny. Długotrwały lub powtarzający się ostracyzm jest powiązany z depresją, agresją i wycofaniem.

Ludzie są niezwykle wrażliwi na sygnały inkluzji i wykluczenia, ponieważ przynależność jest kluczowa dla przetrwania. Ból związany z ostracyzmem może motywować do podejmowania prób ponownego nawiązania kontaktu, ale może również prowadzić do reakcji obronnych lub antyspołecznych, gdy wydaje się to niemożliwe. Media społecznościowe i środowisko pracy tworzą nowe konteksty, w których ostracyzm może pojawiać się subtelnie i uporczywie.

Bycie wykluczonym boli. Ten ból jest psychologiczną sygnaturą ostracyzmu.