Modelowanie to proces obserwacji i naśladowania określonego zachowania. Jest to centralny mechanizm uczenia się społecznego.

Eksperymenty Alberta Bandury wykazały, że dzieci chętnie naśladują agresywne zachowania dorosłych, zwłaszcza gdy model jest nagradzany lub nie otrzymuje kary. Modelowanie nie ogranicza się do agresji; wspiera ono nabywanie języka, umiejętności społecznych, nawyków pracy i norm moralnych. Na to, czy modelowanie się powiedzie, wpływają: uwaga skupiona na modelu, zapamiętanie zaobserwowanych zachowań, zdolność do ich odtworzenia oraz motywacja do ich powtórzenia.

Źródłami mogą być żywe modele, modele symboliczne w mediach oraz instrukcje słowne. Ludzie chętniej naśladują podobne, o wysokim statusie lub odnoszące sukcesy modele. Modelowanie jest celowo wykorzystywane w terapii – terapeuci demonstrują umiejętności radzenia sobie – oraz w edukacji, gdzie nauczyciele i rówieśnicy dostarczają przykładów pożądanych zachowań.

Wiele z tego, co ludzie potrafią zrobić, zostało najpierw obejrzane, a potem wypróbowane.