Wiek umysłowy to miara rozwoju intelektualnego, pierwotnie opracowana przez Alfreda Bineta. Reprezentuje wiek chronologiczny, który zazwyczaj odpowiada danemu poziomowi wyników w testach.

Binet i jego kolega Théodore Simon stworzyli zadania o rosnącym stopniu trudności i określili średni wiek, w którym dzieci mogły ukończyć każdy zestaw. Dziecko, które potrafiło ukończyć zadania, z którymi zazwyczaj radzą sobie dziesięciolatkowie, miało wiek umysłowy równy dziesięciu, niezależnie od faktycznego wieku chronologicznego. Porównanie wieku umysłowego z wiekiem chronologicznym dało pierwotny iloraz inteligencji: wiek umysłowy podzielony przez wiek chronologiczny i pomnożony przez 100.

Współczesne testy inteligencji w dużej mierze odeszły od koncepcji wieku umysłowego na rzecz wyników odchyleń, porównujących daną osobę z rówieśnikami w tym samym wieku. Jednak podstawowa idea – że wyniki testu można odnieść do norm rozwojowych – pozostała. Wiek umysłowy jest nadal czasami używany w kontekście edukacyjnym do określenia przybliżonego poziomu funkcjonowania dziecka.

Skala Bineta przekształciła obserwację tego, co dzieci w różnym wieku potrafią robić, w praktyczne narzędzie do identyfikowania osób, które potrzebują dodatkowej pomocy.