Iloraz inteligencji, czyli IQ, pierwotnie definiowano jako stosunek wieku umysłowego do wieku chronologicznego pomnożony przez 100. Dziecko, którego wyniki były na poziomie przeciętnego 10-latka i które samo miałoby 8 lat, miałoby IQ wynoszące 125.

Współczesne testy IQ nie wykorzystują już wzoru wieku umysłowego. Zamiast tego porównują wyniki danej osoby z wynikami dużej, reprezentatywnej próby w tym samym wieku. Średnia wynosi 100, a odchylenie standardowe wynosi zazwyczaj 15. Wyniki rozkładają się w przybliżeniu zgodnie z krzywą normalną. Testy są standaryzowane, a normy są okresowo aktualizowane, aby uwzględnić zmiany w populacji.

Wyniki IQ prognozują osiągnięcia akademickie i, w mniejszym stopniu, sukces zawodowy. W mniejszym stopniu prognozują kreatywność, umiejętności praktyczne czy adaptację emocjonalną. Wyniki mogą zmieniać się wraz z rozwojem, edukacją i interwencją, zwłaszcza w dzieciństwie. Kontrowersje budzą interpretacja różnic grupowych oraz potencjalne uprzedzenia kulturowe w treści i sposobie przeprowadzania testów.

Wynik IQ to podsumowanie wyników w określonym zestawie zadań w odniesieniu do grupy normatywnej. Jest to użyteczny predyktor, a nie pełna miara wartości lub potencjału danej osoby.