Generalizacja to tendencja do reagowania na bodźce przypominające pierwotny bodziec warunkowy. Po nauczeniu się reakcji na określony bodziec, podobne bodźce również wywołują tę reakcję, choć zazwyczaj w słabszym stopniu.

Dziecko ugryzione przez konkretnego psa może bać się innych psów, a nawet zwierząt. Dźwięk połączony z jedzeniem wywołuje wydzielanie śliny nie tylko w odpowiedzi na ten konkretny dźwięk, ale także na dźwięki o zbliżonych częstotliwościach. Gradient generalizacji pokazuje, że siła reakcji maleje, gdy nowy bodziec staje się mniej podobny do pierwotnego. Trening różnicowania może zaostrzyć gradient, tak aby skuteczny pozostał tylko wąski zakres bodźców.

Generalizacja jest adaptacyjna. Pozwala na przeniesienie nauki na nowe, ale powiązane sytuacje, bez konieczności doświadczenia każdego z nich. Staje się ona nieadaptacyjna, gdy zasięg jest zbyt szeroki – jak w przypadku fobii wykraczających daleko poza pierwotne zagrożenie. Ta sama zasada działa w warunkowaniu instrumentalnym i w uczeniu się kategorii ludzkich.

Uczenie się byłoby mało przydatne, gdyby dotyczyło tylko konkretnego bodźca, który był trenowany. Generalizacja poszerza jego zasięg.