Ogólny zespół adaptacyjny to opis Hansa Selyego stereotypowej reakcji organizmu na długotrwały stres. Przebiega on w trzech fazach: alarmu, oporu i wyczerpania.

W fazie alarmowej organizm mobilizuje się – aktywacja układu współczulnego, wydzielanie adrenaliny i kortyzolu, przygotowanie do walki lub ucieczki. Jeśli stresor utrzymuje się, rozpoczyna się faza oporu: fizjologiczne mechanizmy radzenia sobie pozostają na wysokim poziomie, a organizm próbuje adaptować się, działając kosztem innych. Gdy stresor utrzymuje się dłużej lub gdy zasoby organizmu ulegają wyczerpaniu, rozpoczyna się faza wyczerpania. Funkcje odpornościowe słabną, a choroby związane ze stresem stają się bardziej prawdopodobne.

Model Selye'a opierał się na badaniach na zwierzętach dotyczących różnych stresorów – zimna, urazu, infekcji – które powodowały podobne zmiany w organizmie. Ugruntował on tezę, że stres jest reakcją niespecyficzną, a przewlekła aktywacja niesie ze sobą kumulatywny koszt. Współczesne badania nad stresem kładą większy nacisk na ocenę psychologiczną, różnice indywidualne i specyficzne skutki różnych stresorów, jednak trójfazowy schemat pozostaje użytecznym schematem organizacyjnym.

Ciało potrafi sprostać wyzwaniu. Kiedy wyzwanie nigdy się nie kończy, same systemy adaptacyjne zaczynają zawodzić.