Het algemeen adaptatiesyndroom is Hans Selye's beschrijving van de stereotype reactie van het lichaam op langdurige stress. Het verloopt in drie fasen: alarm, weerstand en uitputting.

In de alarmfase mobiliseert het lichaam zich: het sympathische zenuwstelsel wordt geactiveerd, adrenaline en cortisol komen vrij en het lichaam bereidt zich voor op vechten of vluchten. Als de stressfactor aanhoudt, begint de weerstandsfase: fysiologische copingmechanismen blijven verhoogd en het organisme probeert zich aan te passen, terwijl het functioneert tegen hogere kosten. Wanneer de stressfactor nog langer aanhoudt, of wanneer de reserves uitgeput zijn, treedt de uitputtingsfase in. De immuunfunctie neemt af en de kans op stressgerelateerde ziekten neemt toe.

Het model van Selye was gebaseerd op dierstudies naar diverse stressfactoren – kou, verwonding, infectie – die vergelijkbare lichamelijke veranderingen teweegbrachten. Het vestigde het idee dat stress een niet-specifieke reactie is en dat chronische activering een cumulatieve kostenpost met zich meebrengt. Modern stressonderzoek besteedt meer aandacht aan psychologische beoordeling, individuele verschillen en de specifieke effecten van verschillende stressfactoren, maar het driefasenmodel blijft een nuttig structurerend kader.

Het lichaam kan een uitdaging aan. Maar wanneer die uitdaging nooit eindigt, beginnen de aanpassingsmechanismen zelf te falen.