Radzenie sobie to zespół działań poznawczych i behawioralnych podejmowanych w celu sprostania wymaganiom ocenianym jako stresujące lub przekraczające możliwości jednostki. Jest to aktywna próba poradzenia sobie z trudnością, a nie sama trudność.

Psychologowie powszechnie rozróżniają radzenie sobie skoncentrowane na problemie, którego celem jest zmiana stresującej sytuacji, od radzenia sobie skoncentrowanego na emocjach, którego celem jest regulacja reakcji emocjonalnej na sytuację. Poszukiwanie informacji, tworzenie planu i podejmowanie bezpośrednich działań to działania skoncentrowane na problemie; ponowne analizowanie znaczenia zdarzenia, poszukiwanie wsparcia emocjonalnego i odwracanie uwagi to działania skoncentrowane na emocjach. Oba te podejścia mogą być adaptacyjne, w zależności od możliwości kontrolowania czynnika stresującego. Gdy sytuację można zmienić, strategie skoncentrowane na problemie są zazwyczaj preferowane; gdy nie jest to możliwe, strategie skoncentrowane na emocjach pomagają ograniczyć szkody.

Radzenie sobie jest uwarunkowane osobowością, dostępnym wsparciem społecznym i normami kulturowymi. Przewlekłe poleganie na unikaniu lub zaprzeczaniu jest zazwyczaj powiązane z gorszymi wynikami, podczas gdy elastyczne stosowanie wielu strategii sprzyja lepszemu przystosowaniu. Interwencje, które uczą konkretnych umiejętności radzenia sobie – restrukturyzacji poznawczej, relaksacji, asertywnej komunikacji – stanowią kluczowy element programów zarządzania stresem i programów klinicznych.

Stres jest nieunikniony. Radzenie sobie z nim to repertuar reakcji, który decyduje o tym, jak dużo stresu się znosi i jak długo.