Coping is het geheel van cognitieve en gedragsmatige inspanningen die worden ingezet om te gaan met eisen die als stressvol worden ervaren of die iemands mogelijkheden te boven gaan. Het is de actieve poging om met moeilijkheden om te gaan, in plaats van met de moeilijkheid zelf.

Psychologen maken doorgaans onderscheid tussen probleemgerichte coping, die gericht is op het veranderen van de stressvolle situatie, en emotiegerichte coping, die gericht is op het reguleren van de emotionele reactie op de situatie. Informatie zoeken, een plan maken en direct actie ondernemen zijn probleemgerichte strategieën; de betekenis van de gebeurtenis herinterpreteren, emotionele steun zoeken en afleiding zoeken zijn emotiegerichte strategieën. Beide kunnen adaptief zijn, afhankelijk van de mate waarin de stressfactor beheersbaar is. Wanneer een situatie kan worden veranderd, zijn probleemgerichte strategieën meestal te verkiezen; wanneer dat niet mogelijk is, helpen emotiegerichte strategieën de schade te beperken.

Copingstrategieën worden beïnvloed door persoonlijkheid, beschikbare sociale steun en culturele normen. Chronisch gebruik van vermijding of ontkenning is over het algemeen gekoppeld aan slechtere uitkomsten, terwijl flexibel gebruik van meerdere strategieën een betere aanpassing voorspelt. Interventies die specifieke copingvaardigheden aanleren – cognitieve herstructurering, ontspanning, assertieve communicatie – vormen een kernonderdeel van stressmanagement- en klinische programma's.

Stress is onvermijdelijk. Omgaan met stress is het geheel aan reacties dat bepaalt hoeveel van die stress je verdraagt ​​en hoe lang.