Państwo, które nie podlega żadnej wyższej władzy ziemskiej na swoim terytorium, posiada suwerenność. Suwerenność wewnętrzna oznacza zwierzchnictwo nad sprawami wewnętrznymi; suwerenność zewnętrzna oznacza niezależność od kontroli zewnętrznej.

Suwerenność stała się centralnym pojęciem nowoczesnego systemu państwowego. Stanowi podstawę równości prawnej państw, zasady nieinterwencji oraz prawa do podejmowania ostatecznych decyzji w zakresie prawa i polityki. W praktyce suwerenność jest zawsze ograniczona traktatami, współzależnością gospodarczą i asymetrią władzy.

Globalizacja, normy praw człowieka i organizacje międzynarodowe zaostrzyły debaty na temat tego, czy suwerenność ulega erozji, czy też jest jedynie sprawowana poprzez nowe formy współpracy. Ruchy secesjonistyczne domagają się suwerenności dla narodów subnarodowych; państwa ugruntowane sprzeciwiają się tym roszczeniom. Słownictwo suwerenności pozostaje niezbędne do opisania zarówno praw, których domagają się państwa, jak i ograniczeń, jakie napotykają.

• Najwyższa władza na terytorium
• Kontrola wewnętrzna i niezależność zewnętrzna
• Podstawy nowoczesnego systemu państwowego
• Kwalifikowany w praktyce przez współzależność