Uprawnienia wyrażone to uprawnienia szczegółowo wymienione w Konstytucji i przyznane rządowi federalnemu. Nazywa się je również uprawnieniami enumeratywnie. Większość z nich wymieniono w artykule I, sekcji 8. Kongres może nakładać podatki, zaciągać pożyczki, regulować handel, wypowiadać wojny i utrzymywać siły zbrojne. Prezydent również posiada uprawnienia wyrażone. Prezydent jest naczelnym dowódcą, udziela ułaskawienia i zawiera traktaty. Sądy również posiadają uprawnienia wyrażone.

Uprawnienia wyrażone wprost są ograniczone. Rząd federalny może działać tylko w zakresie określonym w Konstytucji. Jest to zasada uprawnień enumerowanych. Dziesiąta Poprawka ją wzmacnia. Uprawnienia nieprzekazane rządowi federalnemu są zastrzeżone dla stanów lub ludu. Rząd federalny nie jest rządem o jurysdykcji ogólnej. Jest to rząd o ograniczonych uprawnieniach.

Przykłady wyrażonych mocy

• Kongres: władza nakładania podatków, bicia monety, wypowiadania wojen.
• Prezydent: naczelny dowódca, mający prawo ułaskawiania, zawierania traktatów.
• Senat: zatwierdza nominacje, ratyfikuje traktaty.
• Sądy: władza sądownicza w sprawach federalnych.
• Kongres: ureguluj handel międzystanowy.

Wyraźne uprawnienia stanowią fundament władzy federalnej. Są to wyraźne nadania. Ale to nie wszystko. Klauzula Koniecznego i Właściwego Prawa przyznaje Kongresowi dorozumiane uprawnienia. Może on podejmować działania niezbędne do realizacji wyrażonych uprawnień. Klauzula ta ogromnie rozszerzyła władzę federalną. Bank Stanów Zjednoczonych, system autostrad międzystanowych i ustawa o przystępnej opiece zdrowotnej (Affordable Care Act) – wszystkie te instytucje opierają się na dorozumianych uprawnieniach. Wyraźne uprawnienia stanowią rdzeń. Dorozumiane uprawnienia stanowią półcień. Razem definiują one zasięg działania rządu federalnego. Debata nad zakresem władzy federalnej to debata nad interpretacją tych klauzul. Oryginaliści interpretują je wąsko. Żyjący konstytucjonaliści interpretują je szeroko. Tekst jest krótki. Implikacje są ogromne.