Wykorzystywanie władzy publicznej dla prywatnych korzyści to korupcja. Obejmuje ona przekupstwo, defraudację, nepotyzm i sprzedaż wpływów. Wspólnym elementem jest zdrada zaufania publicznego dla osobistych lub frakcyjnych korzyści.

Korupcja wypacza politykę, podnosi koszty usług publicznych i podważa zaufanie do instytucji. Może być drobna – drobne łapówki za rutynowe usługi – lub poważna – na szeroką skalę sprzeniewierzanie zasobów państwowych. Słaby nadzór, niska przejrzystość i koncentracja uprawnień dyskrecjonalnych stwarzają możliwości. Niezależni prokuratorzy, wolne media, oświadczenia majątkowe i konkurencyjne zamówienia publiczne je ograniczają.

Pomiar korupcji jest trudny, ponieważ jest ona ukryta, jednak wskaźniki percepcji i wyniki audytów dostarczają sygnałów porównawczych. Kampanie antykorupcyjne czasami służą celom politycznym, a także rzeczywistym reformom. Zrównoważona redukcja wymaga zarówno egzekwowania przepisów, jak i zmian w zachętach, które sprawiają, że korupcja jest atrakcyjna lub wiąże się z niskim ryzykiem.

Pojedynczy głośny skandal może wywołać gniew społeczny narastający latami.