System kontroli i równowagi to system, który pozwala każdej gałęzi władzy ograniczać uprawnienia pozostałych. Władza ustawodawcza stanowi prawo. Władza wykonawcza je egzekwuje. Władza sądownicza je interpretuje. Każda gałąź władzy może kontrolować pozostałe. Żadna z gałęzi nie jest nadrzędna. System ten zapobiega tyranii. Wymaga kompromisu.

Twórcy Konstytucji Stanów Zjednoczonych zaprojektowali ten system. Obawiali się skoncentrowanej władzy. Podzielili ją. Kongres może uchwalać ustawy. Prezydent może je zawetować. Kongres może odrzucić weto większością dwóch trzecich głosów. Prezydent może zawierać traktaty. Senat musi je ratyfikować. Prezydent może mianować sędziów. Senat musi ich zatwierdzać. Sądy mogą uznawać ustawy za niekonstytucyjne. Prezydent może ułaskawiać. Kongres może wnieść oskarżenie. Istnieje wiele kontroli.

Przykłady kontroli i równowagi

• Prezydent wetuje ustawodawstwo.
• Kongres odrzuca weto.
• Senat zatwierdza lub odrzuca nominacje.
• Sąd Najwyższy uznaje ustawę za niezgodną z konstytucją.
• Kongres wszczyna procedurę impeachmentu i odwołuje urzędników.

Systemy kontroli i równowagi nie zawsze działają sprawnie. Mogą prowadzić do impasu. Podzielony rząd może mieć trudności z uchwalaniem prawa. To celowe. System faworyzuje debatę nad szybkością. Faworyzuje konsensus nad jednostronnym działaniem. Twórcy konstytucji chcieli, żeby tak było. Widzieli nadużycia władzy. Chcieli im zapobiec. Systemy kontroli i równowagi nie są idealne. Można je oszukiwać. Można je ignorować. Opierają się na normach i dobrej wierze. Ale pozostają kamieniem węgielnym Konstytucji. Są mechanizmem ograniczonego rządu. Są odpowiedzią na pytanie: kto pilnuje strażników? Oddziały kontrolują się nawzajem.