Państwa czasami formalizują swoją współpracę za pomocą traktatów, które zobowiązują je do wzajemnego wsparcia. Sojusz to takie porozumienie, zazwyczaj skoncentrowane na bezpieczeństwie, ale czasami obejmujące również koordynację gospodarczą lub polityczną.

Sojusze mogą być dwustronne lub wielostronne. Mogą zobowiązywać członków do konsultacji, wymiany informacji wywiadowczych lub traktowania ataku na jedno państwo jako ataku na wszystkie. NATO pozostaje najwybitniejszym współczesnym przykładem sojuszu obrony zbiorowej. Historyczne sojusze kształtowały wyniki wojen i równowagę sił przez wieki.

Członkostwo niesie ze sobą korzyści i koszty. Sojusznicy zyskują siłę odstraszania i wspólne zasoby; akceptują również ograniczenia jednostronnych działań i ryzyko wciągnięcia w konflikty, których nie wywołali. Sojusze ewoluują, rozszerzają się lub rozpadają w miarę zmian interesów i zagrożeń. Dyplomaci wkładają wiele wysiłku w zarządzanie oczekiwaniami i obciążeniami, jakie rodzą zobowiązania sojusznicze.

• Formalne porozumienie o wzajemnym wsparciu
• Często skupia się na gwarancjach bezpieczeństwa
• Może być dwustronny lub wielostronny
• Kształtuje strategiczne zachowania państw członkowskich