Staten formaliseren hun samenwerking soms door middel van verdragen die hen verplichten tot wederzijdse steun. Een alliantie is zo'n overeenkomst, meestal gericht op veiligheid, maar soms ook uitgebreid tot economische of politieke coördinatie.

Allianties kunnen bilateraal of multilateraal zijn. Ze kunnen leden verplichten tot overleg, het delen van inlichtingen of het beschouwen van een aanval op één lid als een aanval op alle leden. De NAVO blijft het meest prominente hedendaagse voorbeeld van een collectieve defensiealliantie. Historische allianties hebben eeuwenlang de uitkomst van oorlogen en het machtsevenwicht bepaald.

Lidmaatschap brengt voordelen en kosten met zich mee. Bondgenoten profiteren van afschrikking en gebundelde middelen; ze accepteren echter ook beperkingen op unilateraal optreden en het risico betrokken te raken bij conflicten die ze zelf niet hebben veroorzaakt. Allianties evolueren, breiden zich uit of vallen uiteen naarmate belangen en bedreigingen veranderen. Diplomaten besteden aanzienlijke tijd aan het managen van de verwachtingen en lasten die alliantieverplichtingen met zich meebrengen.

• Formele overeenkomst voor wederzijdse ondersteuning
• Vaak gericht op veiligheidsgaranties
• Kan bilateraal of multilateraal zijn.
• Vormt het strategisch gedrag van de lidstaten.