Stan zapalny to mechanizm naprawczy organizmu. Dostarcza krew, komórki układu odpornościowego i sygnały chemiczne do miejsca urazu lub infekcji. Jest przydatny w krótkim okresie, ale szkodliwy, gdy się utrzymuje. Leki przeciwzapalne hamują tę reakcję i występują w dwóch bardzo różnych grupach.

Sterydowe leki przeciwzapalne, czyli kortykosteroidy, naśladują kortyzol. Są silne i szybko działają, stosowane w zaostrzeniach astmy, ciężkich alergiach i chorobach autoimmunologicznych. Długotrwałe stosowanie powoduje przyrost masy ciała, utratę masy kostnej, wysoki poziom cukru we krwi i osłabienie odporności. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są łagodniejsze i dostępne bez recepty. Ibuprofen, naproksen i aspiryna blokują enzymy COX i zmniejszają poziom prostaglandyn, łagodząc ból, gorączkę i obrzęk. Mogą podrażniać żołądek, a w dużych dawkach obciążać nerki.

Wybór między nimi sprowadza się do sytuacji:

• Ostry uraz. NLPZ, krótkotrwały, wystarczająco często.
• Zaostrzenie choroby autoimmunologicznej. Kortykosteroidy należy odstawiać tak szybko, jak to możliwe.
• Przewlekłe zapalenie stawów. Niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) lub lek modyfikujący przebieg choroby, w zależności od stopnia zaawansowania choroby.
• Astma lub ciężka alergia. Wdychane lub doustne kortykosteroidy.

Nowsze leki biologiczne działają na specyficzne cząsteczki zapalne, takie jak TNF czy interleukina-6. Są znacznie droższe niż butelka ibuprofenu, ale oszczędzają pacjentom szerokiego zakresu działania hamującego starszych leków.