Ontsteking is het reparatieteam van het lichaam. Het brengt bloed, immuuncellen en chemische signalen naar een plek van letsel of infectie. Nuttig op de korte termijn, schadelijk als het aanhoudt. Ontstekingsremmende medicijnen remmen die reactie af, en ze zijn er in twee heel verschillende groepen.

Steroidale anti-inflammatoire geneesmiddelen, of corticosteroïden, bootsen cortisol na. Ze zijn krachtig en werken snel en worden gebruikt bij astma-aanvallen, ernstige allergieën en auto-immuunziekten. Langdurig gebruik kan leiden tot gewichtstoename, botverlies, een hoge bloedsuikerspiegel en een verzwakt immuunsysteem. Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, de NSAID's, zijn milder en zonder recept verkrijgbaar. Ibuprofen, naproxen en aspirine blokkeren COX-enzymen en verminderen de aanmaak van prostaglandinen, waardoor pijn, koorts en zwelling worden verlicht. Ze kunnen de maag irriteren en in hoge doses de nieren belasten.

De keuze tussen beide hangt af van de situatie:

• Acute blessure. Een NSAID, kortdurend, vaak genoeg.
• Auto-immuun opvlamming. Corticosteroïden, zo snel mogelijk afgebouwd.
• Chronische artritis. Een NSAID of een ziekteveranderend medicijn, afhankelijk van de ernst.
• Astma of ernstige allergie. Inhalatie- of orale corticosteroïden.

Nieuwere biologicals richten zich op specifieke ontstekingsmoleculen zoals TNF of interleukine-6. Ze kosten veel meer dan een flesje ibuprofen, maar besparen patiënten de brede onderdrukking van oudere medicijnen.