Średni poziom mórz na świecie rośnie od ponad wieku, a tempo tego wzrostu uległo przyspieszeniu. Głównymi przyczynami są rozszerzalność cieplna wody morskiej w miarę jej ocieplania oraz dopływ wody z topniejących lodowców i lądolodów. Od początku lat 90. XX wieku tempo to wynosiło średnio około trzech milimetrów rocznie, z wahaniami regionalnymi.

Lokalne zmiany poziomu morza mogą różnić się od średniej globalnej z powodu osiadania lub wypiętrzania się lądu, zmian w cyrkulacji oceanicznej oraz oddziaływania grawitacyjnego wynikającego z utraty masy lodowej. Nisko położone miasta nadmorskie, małe państwa wyspiarskie i ekosystemy mokradłowe już teraz doświadczają wzmożonych powodzi, erozji linii brzegowej oraz intruzji słonej wody do warstw wodonośnych i gleb.

Prognozy na XXI wiek w dużym stopniu zależą od przyszłych emisji gazów cieplarnianych oraz od wciąż niepewnej dynamiki pokrywy lodowej Grenlandii i Antarktydy. Środki adaptacyjne obejmują infrastrukturę ochronną, mechanizmy obronne oparte na naturze, a w niektórych miejscach również planowaną relokację. Stały monitoring satelitarny i pływomierze pozwalają śledzić ewolucję zagrożenia.

Nawet wzrost poziomu morza o kilkadziesiąt centymetrów może drastycznie zwiększyć częstotliwość występowania powodzi przybrzeżnych podczas sztormów.