Ekosystemy przybrzeżne, takie jak namorzyny, łąki trawy morskiej i słone bagna, gromadzą węgiel organiczny w glebie w tempie często przewyższającym lasy lądowe. Ten zmagazynowany węgiel znany jest jako węgiel niebieski. Ponieważ osady pozostają nasiąknięte wodą i ubogie w tlen, rozkład przebiega powoli, a węgiel może być uwięziony przez wieki.

Ochrona i odbudowa tych siedlisk przynosi zatem podwójną korzyść: zachowanie różnorodności biologicznej i łagodzenie zmian klimatu. W przypadku degradacji ekosystemów, zmagazynowany węgiel może zostać uwolniony do atmosfery w postaci dwutlenku węgla. Dokładne rozliczanie zasobów niebieskiego węgla staje się elementem krajowych strategii klimatycznych i projektów rynku emisji dwutlenku węgla.

Badania koncentrują się na pomiarze tempa zakopywania, zrozumieniu losu węgla po opuszczeniu strefy przybrzeżnej oraz ilościowym określeniu dodatkowych korzyści płynących z ochrony wybrzeża i wsparcia rybołówstwa. Inicjatywy na rzecz „błękitnego węgla” są najskuteczniejsze, gdy uwzględniają również lokalne czynniki społeczne i ekonomiczne, które powodują utratę siedlisk.

Zdrowa łąka trawy morskiej może gromadzić węgiel w osadach rok po roku, nie powodując widocznych zmian na powierzchni.