Kustecosystemen zoals mangrovebossen, zeegrasvelden en zoutmoerassen slaan organische koolstof op in hun bodem in een tempo dat vaak hoger ligt dan dat van bossen op het land. Deze opgeslagen koolstof staat bekend als blauwe koolstof. Omdat de sedimenten verzadigd blijven met water en een laag zuurstofgehalte hebben, verloopt de afbraak langzaam en kan de koolstof eeuwenlang opgesloten blijven.

Het beschermen en herstellen van deze habitats biedt daarom een ​​dubbel voordeel: behoud van biodiversiteit en klimaatmitigatie. Wanneer ecosystemen worden aangetast, kan de opgeslagen koolstof weer in de atmosfeer terechtkomen als kooldioxide. Nauwkeurige registratie van de blauwe koolstofvoorraad wordt steeds vaker opgenomen in nationale klimaatstrategieën en projecten voor de koolstofmarkt.

Het onderzoek richt zich op het meten van de begravingssnelheid, het begrijpen van het lot van koolstof zodra deze de kustzone verlaat, en het kwantificeren van de extra voordelen van kustbescherming en ondersteuning van de visserij. Initiatieven voor blauwe koolstof zijn het meest effectief wanneer ze ook de lokale sociale en economische factoren aanpakken die leiden tot habitatverlies.

Een gezond zeegrasveld kan jaar na jaar koolstof in zijn sedimenten opslaan, zonder dat er aan de oppervlakte veel zichtbare veranderingen optreden.