Odruch to automatyczna, mimowolna reakcja na określony bodziec. Klasycznym przykładem jest odruch kolanowy następujący po uderzeniu w ścięgno rzepki. Podobnie jest z szybkim cofnięciem ręki od gorącej powierzchni. Reakcje te są pośredniczone przez stosunkowo proste obwody neuronalne, które nie wymagają świadomej decyzji.

Wiele odruchów jest obecnych od urodzenia i pełni funkcje ochronne lub regulacyjne. Odruch źreniczny na światło reguluje rozmiar źrenicy. Odruch ssania u noworodków wspomaga karmienie. Odruchy rdzeniowe mogą działać nawet przy odłączonym mózgu, co dowodzi, że podstawowe obwody znajdują się w rdzeniu kręgowym lub pniu mózgu.

Chociaż odruchy są stereotypowe, mogą być modulowane przez wyższe ośrodki i proces uczenia się. Habituacja osłabia reakcję na powtarzające się, nieszkodliwe bodźce. Sensytyzacja nasila ją po silnej stymulacji. Warunkowanie klasyczne pozwala na dołączanie nowych bodźców do istniejących ścieżek odruchowych.

• Automatyczne i mimowolne
• Specyficzne parowanie bodźców i reakcji
• Często pośredniczone przez obwody rdzeniowe lub pniowe mózgu
• Zmienne przez doświadczenie

Prostota łuków odruchowych sprawiła, że ​​stały się one wczesnym modelem służącym zrozumieniu bardziej złożonej kontroli neuronalnej zachowań.