Dwie nuty o tej samej wysokości i długości mogą brzmieć zupełnie inaczej, w zależności od tego, jak się zaczynają i kończą. Artykulacja opisuje te różnice. Legato płynnie łączy nuty; staccato je skraca; akcenty nadają wybranym nutom dodatkowej wagi.

Instrumenty smyczkowe zmieniają siłę nacisku i tempo smyczka. Instrumenty dęte kontrolują ruch języka i powietrza. Pianiści dostosowują atak i zwolnienie. Śpiewacy kształtują spółgłoski i samogłoski. Oznaczenia w partyturze kierują tymi wyborami, ale doświadczeni wykonawcy również instynktownie stosują artykulację, aby doprecyzować frazowanie.

Wyraźna artykulacja pomaga słuchaczom dostrzec rytm i strukturę. Niewyraźna artykulacja może zatrzeć nawet dobrze napisany tekst. W grze zespołowej jednolita artykulacja sprawia, że ​​grupa brzmi spójnie. Kompozytorzy i redaktorzy starannie zaznaczają artykulacje, ponieważ stanowią one część charakteru utworu.

Praktyka często izoluje artykulację, przez co gestykulacja staje się automatyczna.