W niektórych językach wysokość dźwięku ma nie tylko charakter melodyczny, ale i leksykalny. Ton to użycie wzorców wysokości dźwięku do rozróżniania znaczeń słów lub kategorii gramatycznych, jak w wielu językach Afryki, Azji Wschodniej i obu Ameryk.

Tony poziome i tony konturowe łączą się w inwentarze specyficzne dla danego języka. Reguły sandhi tonów zmieniają tony w kolejności. Ortografie mogą oznaczać tony znakami diakrytycznymi, liczbami lub wcale, co stwarza problemy z czytaniem i pisaniem oraz dokumentacją.

Języki nietonalne wykorzystują tonację głównie do intonacji; języki tonalne wykorzystują ją zarówno do kontrastu leksykalnego, jak i intonacji. Badacze terenowi testują pary minimalne, które różnią się jedynie tonem. Niedosłyszenie tonu może prowadzić do powstania zupełnie innych słów.

• Wysokość dźwięku służąca do rozróżniania znaczenia
• Zawiera typy tonów poziomych i konturowych
• Z zastrzeżeniem decyzji sandhi i ortograficznych
• Leksykalny w językach tonalnych, w przeciwieństwie do czystej intonacji