Więcej osób na świecie posługuje się więcej niż jednym językiem, niż sugerują niekiedy badania monolingwistyczne. Dwujęzyczność to zdolność rozumienia i posługiwania się dwoma językami z funkcjonalną biegłością, nabyta we wczesnym dzieciństwie lub w późniejszym okresie życia.

Osoby dwujęzyczne mogą używać swoich języków w różnych dziedzinach – w domu, w szkole, w pracy – lub przełączać się między nimi w ramach jednej rozmowy. Biegłość językowa nie musi być idealnie zrównoważona; dominacja w jednym języku jest powszechna i może zmieniać się w ciągu życia. Badania poznawcze badały korzyści w zakresie uwagi i kontroli związane z zarządzaniem dwoma systemami, choć wyniki wciąż nie są jednoznaczne.

Społeczeństwa instytucjonalizują dwujęzyczność poprzez politykę edukacyjną, przepisy dotyczące języka urzędowego i media. Jednostki postrzegają dwujęzyczność zarówno jako zasób, jak i, niekiedy, miejsce dyskryminacji. Językoznawcy badają wybór kodu, transfer i tożsamość, aby zrozumieć, jak dwa języki współistnieją w jednym umyśle i jednej społeczności.

• Znajomość dwóch języków
• Może być wczesny lub późny, zrównoważony lub dominujący
• Obejmuje użytkowanie i przełączanie w obrębie domeny
• Ukształtowane przez politykę, tożsamość i poznanie